Wniebowzięta

W najsłynniejszym bodaj kościele Krakowa, Bazylice Mariackiej, znajduje się jedno z największych arcydzieł sztuki – słynny, piętnastowieczny ołtarz Wita Stwosza. W jego centralnej części możemy zobaczyć scenę zaśnięcia najświętszej Maryi Panny. Matka Boża, otoczona apostołami, podtrzymy-wana przez świętego Jakuba, kończy swoje życie na ziemi, by wkrótce potem cieszyć się chwałą nieba.

Dogmat o wniebowzięciu Maryi Panny jest jedną z najstarszych prawd pielęgnowanych w Kościele katolickim. Uroczystość upamiętniającą wyniesienie Matki Bożej do chwały nieba obchodzono w Kościele wschodnim od VI wieku, a w Kościele rzymskokatolickim od VII stulecia. W średniowieczu, kiedy pojawiła się modlitwa różańcowa, jako przedostatnią tajemnicę chwalebną, rozważano przyjęcie Maryi Panny do nieba z duszą i ciałem. Na całym świecie znajduje się mnóstwo świątyń pod wezwaniem Wniebowzięcia NMP, wśród nich tak stare i znane jak katedra w Padwie, katedra w Palermo czy też słynna katedra Notre Dame w Paryżu.

Zadziwić więc może fakt, że oficjalnie jako dogmat Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny zostało w Kościele uznane dopiero w XX wieku.

W konstytucji apostolskiej Munificentissimus Deus (Najszczodrobliwszy Bóg), w 1950 roku papież Pius XII zatwierdza, że „Po zakończeniu swojego ziemskiego życia, Najświętsza Maryja Panna została z ciałem i duszą wzięta do wiecznej chwały”.

To tylko fragment artykułu

Drodzy Czytelnicy, dostęp do niektórych treści jest ograniczony

Dostęp do artykułów o różańcuTen artykuł jest dostępny w wydaniu papierowym "Królowej Różańca Świętego".

Zamów – to tylko 5 zł z wysyłką!

Dostępne są prenumeraty oraz pojedyncze wydania.

Druga możliwość: dostęp przez internet!


Jeżeli posiadasz już konto, zaloguj się:
Nie posiadasz jeszcze konta?

Przeczytaj ten artykuł w KRŚ!

krs-15

Lub kliknij na obrazek i obejrzyj strona po stronie.

Zostaw odpowiedź