WYSPA SKARBÓW Część 3. Mimo wszystko…

Krzyż i kwiaty

„Którzy we łzach sieją, żąć będą w radości. Postępują naprzód wśród płaczu, niosąc ziarno na zasiew; z powrotem przychodzą wśród radości, przynosząc swoje snopy”
(Ps 126, 5–6).

W trzecim spotkaniu naszego cyklu spróbujemy pochylić się z uwagą nad zacytowanym wyżej fragmentem Pisma Świętego. Jego lektura i rozważanie zaprowadzą nas do odkrycia kolejnego duchowego skarbu, któremu będzie poświęcony ten artykuł.

Większości z nas dobrze znane jest powiedzenie: „Po burzy zawsze wychodzi słońce”. Znamy je nie tylko ze słyszenia, ale i z doświadczenia. Być może sami pocieszaliśmy kiedyś naszych bliskich tymi słowami, a może i do nas ktoś kiedyś zwrócił się w ten sposób, aby pomóc nam przetrwać trudne chwile. W dużym uproszczeniu słowa psalmu, które przywołaliśmy, możemy odczytać właśnie jako biblijną zapowiedź słońca, które pojawia się na niebie po burzy.

Wyobraźmy sobie rolników, którzy utrudzeni ciężką, codzienną pracą, być może dotknięci ogromnym nieszczęściem, zmagający się z rozmaitymi niedogodnościami, trudnymi warunkami zdrowotnymi i materialnymi, wychodzą na pole, aby je obsiać. „Niosą ziarno na zasiew” mimo wszystko. Robią to mimo łez, które cisną im się do oczu. Mimo tego, że płaczą, „postępują naprzód”. Nie wiemy, dlaczego płaczą, ale wiemy, że ból, żal czy rozpacz, które targają ich serca, nie powstrzymują ich przed aktywnym życiem i wiernym wypełnianiem swoich obowiązków. Z tego powodu ten fragment psalmu jest nie tylko formą pocieszenia i zapowiedzią słońca po burzy, ale także drogowskazem sugerującym nam wymagającą ścieżkę postępowania, którą – jak się okazuje – warto podążać nawet w udręczeniu, nierzadko wyciskającym łzy z naszych oczu…

Skąd zatem czerpać siłę do tego, by mimo bolesnych doświadczeń „postępować naprzód” i być jak ci, którzy mimo łez „niosą ziarno na zasiew”? Jak odnaleźć w sobie moc do tak heroicznego postępowania?

Zapewne wielokrotnie spotkaliśmy się ze stwierdzeniem, że „chrześcijanin to człowiek nadziei”. Tę prawdę z mocą przypomniał św. Jan Paweł II podczas pielgrzymki do ojczyzny w 1987 r. Stojąc na gdańskim Westerplatte, powiedział: „Dzisiejsze «więcej być» (…) to odwaga trwania pełnego inicjatywy. (…) «Więcej być» to na pewno nie ucieczka od trudnej sytuacji. (…) Dla chrześcijanina sytuacja nigdy nie jest beznadziejna. Chrześcijanin jest człowiekiem nadziei. To nas wyróżnia”. Jak łatwo się zatem domyślić, nasze dzisiejsze rozważania będą dotyczyć skarbu nadziei.

Niestety, nie brakuje w naszym życiu sytuacji dramatycznych, w których trudno o nadzieję. Nie zanosi się na to, by burza ucichła i nic nie wskazuje na to, że po jej ustaniu na naszym niebie zajaśnieje słońce… Nikt nie powinien wówczas odbierać nam prawa do smutku, chwil słabości – nawet przedłużających się – czy płaczu wewnętrznego i zewnętrznego, którego widocznym znakiem są zaszklone oczy i płynące po policzkach łzy. Mamy prawo do przeżywania naszego smutku, jednak nie zwalnia nas ono z życia przejawiającego się w działaniu, do którego jesteśmy wezwani.

Homo viator to łacińskie określenie człowieka wędrującego. Mówi się, że nasze życie jest wędrówką, w której nie powinniśmy ustawać. Patrząc na Chrystusa, łatwo zauważyć, że był On w nieustannym ruchu, ciągle działał, przemieszczał się, wędrował. Zachęca do tego każdego z nas słowami „pójdź za Mną” (Łk 5, 27).

To tylko fragment artykułu

Drodzy Czytelnicy, dostęp do niektórych treści jest ograniczony

Dostęp do artykułów o różańcuTen artykuł jest dostępny w wydaniu papierowym "Królowej Różańca Świętego".

Zamów – to tylko 5 zł z wysyłką!

Dostępne są prenumeraty oraz pojedyncze wydania.

Druga możliwość: dostęp przez internet!


Jeżeli posiadasz już konto, zaloguj się:
Nie posiadasz jeszcze konta?

Przeczytaj ten artykuł w Królowej Różańca!

Kliknij na obrazek i obejrzyj strona po stronie!

Zostaw odpowiedź

error: Chcesz skorzystać z tych tekstów? – Napisz: redakcja@rozaniec.info