Zwierzęta w Biblii: Kruk

Kruk pojawia się w całej Biblii zaledwie jedenaście razy. W świecie starożytnym wykorzystywano je na statkach jako naturalną nawigację: po wypuszczeniu ptaka na podstawie jego lotu można było określić, gdzie znajduje się ląd. Tak uczynił Noe, kiedy chciał się dowiedzieć, czy wody potopu ustąpiły. Wypuszczony przez Noego ptak nie powrócił, a wiele późniejszych żydowskich przekazów wskazywało na to, że znalazł na suchym skrawku lądu zwłoki ludzkie i zajęty ich konsumpcją, nie powrócił na arkę. Interpretacja ta jest słuszna, zważywszy na to, iż kruki uważane były za ptaki nieczyste (Kpł 11,15). Istniała zresztą też legenda o kruku, który uskarżał się przed Bogiem na swój los, bowiem Noe na arkę zabrał tylko po jednej parze zwierząt nieczystych i aż po siedem par zwierząt uznawanych za czyste. Inna z żydowskich legend podaje przebieg rozmowy między krukiem, Noem i Bogiem.

Ptak, niepocieszony misją, jaką otrzymał, uskarżał się przed Bogiem, atakując Noego, że chce skazać go na pewną śmierć. Sam Noe stwierdził, że kruk jest mu do niczego niepotrzebny, a i świat zyska, gdyby misja się nie powiodła. Ostateczny werdykt należy jednak do Boga, który wskazuje, że kruk przyda się do karmienia Eliasza, dlatego zadba o jego bezpieczny powrót na arkę.

Andrzej Jędrzejczak

Kruk zwyczajny (Corvus corax) jest największym przedstawicielem rodziny krukowatych, od niego właśnie biorącej nazwę. Jest też jednocześnie najczęściej spotykanym i najbardziej rozpowszechnionym na świecie jej przedstawicielem. Kruk zamieszkuje ogromne obszary półkuli północnej, od Ameryki przez Europę po Japonię na wschodzie, występuje na Bliskim Wschodzie (także w Izraelu) i w Himalajach. Nie sposób pomylić go z żadnym innym przedstawicielem tej rodziny z racji jego rozmiarów (osiąga 2 kilogramy wagi i 1,5 metra rozpiętości skrzydeł). Całkowicie czarny, duży, padlinożerny i obdarzony ponurym głosem kruk był więc niejako predestynowany do tego, aby zająć poczesne miejsce w ludzkich wierzeniach i symbolice.

Kruki towarzyszą ludziom i ich siedzibom od tysiącleci. Wynika to właśnie z tego, że kruk to padlinożerca: Ciała martwych zwierząt stanowią dwie trzecie całej jego diety. Z tego powodu kruki zawsze były tam, gdzie ludzie oraz ich stada i domy, stanowiące źródła padliny i wszelkich odpadków.

To tylko fragment artykułu

Drodzy Czytelnicy, dostęp do niektórych treści jest ograniczony

Dostęp do artykułów o różańcuTen artykuł jest dostępny w wydaniu papierowym "Królowej Różańca Świętego".

Zamów – to tylko 5 zł z wysyłką!

Dostępne są prenumeraty oraz pojedyncze wydania.

Druga możliwość: dostęp przez internet!


Jeżeli posiadasz już konto, zaloguj się:
Nie posiadasz jeszcze konta?

Co o tym myślisz? – Napisz komentarz

avatar
  Powiadamiaj mnie o odpowiedziach  
Powiadom o